Werkgevers investeren volop in verzuiminterventies, maar het verzuim blijft hoog. Waarom werkt een succesvolle aanpak bij de buren niet automatisch bij jou? Duurzame inzetbaarheid vraagt niet om méér oplossingen, maar om luisteren, maatwerk en een gedeelde taal. Ontdek waarom werkvermogen, gebaseerd op de Finse aanpak, het verschil kan maken voor medewerkers, HR, leidinggevenden én directie.
Wet Verbetering Poortwachter een doorn in het oog van iedere werkgever. Een medewerker meldt zich ziek. Vanaf dat moment gaat er van alles draaien en start het opbouwen van een papieren dossier. Als je pech hebt, loopt dat 104 weken door of zelfs vele jaren later nog (eigen risicodragerschap).
Waarom gooi je steeds de knuppel in het hoenderhok? Omdat organisaties veel organiseren, maar soms weinig veranderen. We starten nieuwe initiatieven, terwijl de belangrijkste vraag vaak uitblijft: werkt wat we doen eigenlijk nog? Duurzame inzetbaarheid vraagt niet om nóg een project, maar om kritisch kijken, gezamenlijke verantwoordelijkheid en blijvend investeren in het werkvermogen van mensen.
Wat gebeurt er als medewerkers wél ideeën hebben, maar de ruimte missen om er iets mee te doen? Goede managers willen duidelijkheid en controle bieden, maar kunnen daarmee onbewust juist werkvermogen afremmen. Want duurzame inzetbaarheid ontstaat niet door alles dicht te regelen. Het groeit wanneer medewerkers invloed ervaren, serieus worden genomen en écht mogen meedenken over hun eigen werk.
Wat gebeurt er als je verzuim en inzetbaarheid in één functietitel stopt? Je wilt vooruitkijken, maar vertrekt nog steeds vanuit uitval en problemen. Een nieuwe naam verandert het systeem niet. Echte duurzame inzetbaarheid vraagt om een ander vertrekpunt: werkvermogen centraal, het gesprek normaliseren en samen verantwoordelijkheid nemen. Anders blijft het vooral oude wijn in nieuwe zakken.
Juist vakmensen hebben leiders nodig die op tijd op de rem trappen. Want wat als structureel overvragen zo normaal is geworden dat we het niet eens meer zien? We praten over weerbaarheid, grenzen stellen en balans, terwijl het echte probleem misschien ergens anders zit. Werk moet niet alleen gedaan worden. Werk moet te doen blijven. Toch?
Jonge artsen kiezen steeds vaker bewust voor het vak van bedrijfsarts. Een opvallende trend? Volgens mij niet. Het is een serieus signaal dat er iets anders aan de hand is. Want professionals verlaten niet hun vak, ze verlaten werkomgevingen die hun werkvermogen uitputten. En dát raakt niet alleen de zorg.
End of content
End of content
We gaan graag met je in gesprek over de vraag:
past deze manier en kijk op werk(en) ECHT bij wie je wilt zijn als organisatie?
